about a dog
posted on 07 May 2008 17:05 by 21july in diaryมีคนเคยบอกว่า ...
"หมา มักจะเหมือนเจ้าของ"
ชีวิตกูตั้งแต่เล็กจนโต ผูกพันกับเรื่องหมา ๆ มาตลอด
จำได้ว่าครั้งแรกที่เลี้ยงหมา กูไปเก็บมันมาจากท่อระบายน้ำหน้าบ้าน
แม่หมา มาคลอดลูกทิ้งไว้ 5 ตัว
ด้วยความที่เป็นคนใจบุญ รักสัตว์ รักเด็ก (คุณสมบัติเหมือนนางงามไม่มีผิด แต่หน้าตาและความสูงไม่ผ่าน)
กูเลยเก็บเอาลูกหมาทั้ง 5 ตัวมาเลี้ยง
และหมาน้อยทั้ง 5 ตัว ก็จากไปภายในเวลา 1 อาทิตย์
"หมากูโดนฆาตกรรม"
จะไม่ขอกล่าวถึงรายละเอียดในการตาย เพราะมันเป็นความทรงจำที่เลวร้ายมากที่สุดในชีวิต
และในตอนนั้นกุก้อได้กลายร่าง เป็นสัปเหร่อ(หมา) จำเป็นในบัดดล
เรื่องมันน่าเศร้ายิ่งกว่านิยายน้ำเน่าตอนที่อีเย็นโดนอีบุ้งโบยจนสลบคาที่ซะอีก(จากเรื่องนางทาส)
กูได้ทำการกลบ ฝัง ... น้องหมาที่น่ารักทั้งหมด 5 ตัว
พร้อมทั้งได้ทำการสวดส่งวิญญาณ แบบหมา ๆ แมว ๆ เพื่อนให้พวกมันได้ไปสู่สุคติ
การเป็นสัปเหร่อ (หมา) กลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตกูตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เมื่อเจ้าติมอร์ หมาพันธุ์อัลเซเชี่ยนได้เสียชีวิตลง
เพราะโรคลำไส้ เนื่องจากเจ้าติมอร์แดกไม่เลือก แดกไปแดกมา ตายห่าไปเลย T^T
สัปเหร่อหมาอย่างกุจำต้องขุมหลุดลึกพอที่จะฝังหมาร่างยักษ์ได้
แรก ๆ ก้อขุดไปทั้งน้ำตา หลัง ๆ มา น้ำตาไม่มีจะไหล
เพราะเหงื่อไคลกุไหลย้อยท่วมตัว จากการขุดหลุมฝังศพหมายักษ์
หมดเวรหมดกรรมกันซะที.
ปัจจุบันที่บ้านกุมีหมาสองตัว (ไม่รวมหมาในเครือญาติ)
เดิมทีมีอยู่แค่ตัวเดียว
หมาตัวนี้แม่เก็บมาเลี้ยงจากโรงเรียน
ด้วยความใจบุญของแม่ เลยเก็บเจ้าหมาขี้เรื้อนตัวนั้นมาฉีดยา
กูตั้งชื่อน้องหมาว่า เจ้าชิโร่ แต่แม่กูเรียกมันว่าตี๋เล็ก - -*
พ่อเคยบอกว่า เวลาเห็นตี๋เล็กทีไร จะนึกถึงกูทุกครั้ง
กูถามว่า ทำไมต้องนึกถึงกู
พ่อกูบอกว่า "ตี๋เล็กมันเหมือนกู"
เจ้าตี๋เล็ก มีขนนุ่มนิ่ม สีขาวสะอาด (มันเหมือนกูตรงไหนวะเนี่ย?)
หน้าตาเรียบร้อย น่ารักน่าเอ็นดู (นี่ก้อไม่เหมือนอีก เพราะกูหน้าเหมือนตัวที่ลากไก่ลงน้ำมากกว่า)
ตี๋เล็กไม่ค่อยเห่าใครๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมา
ยกเว้นคนใบ้ที่อยู่แถวบ้าน (อันนี้อาจจะเหมือนกูจิง เพราะกูไม่ค่อยชอบขี้หน้าไอ้นั่นซักเท่าไหร่)
และมันไม่ชอบการอาบน้ำอย่างมากกกก... (เออหว่ะ กูก้อไม่ชอบอาบ 55)
หลายเดือนต่อมา...
มีหมาอีกตัวมาอยู่ด้วย ป้าเอามาฝากไว้ เป็นหมาพันธุ์ร็อตไวเรอร์
ชื่อเจ้า "อองรี" เนื่องจากว่ามันมีสีดำ
นานวันเข้า อองรี หมามีสกุล ก้อเริ่มทำตัวสถุล
แดกไม่เลือกอีกเช่นกัน และชื่อ "อองรี" ก้อคงจะดูไฮโซเกินไปสำหรับหมามีสถุลรุนชาติอย่างมัน
ใคร ๆ ก็เลยเรียกมันว่า "ไอ้มืด"
แม่รักไอ้มืดยิ่งกว่าหมา (และลูก) ตัวไหน ๆ
อาจจะเป็นเพราะมันมีดีกรีดี เป็นถึงหมามีสายพันธุ์
แม่ก้อเลยจะเอาอกเอาใจมันเป็นพิเศษ
แม่เลิกสนใจเจ้าตี๋เล็ก หันมาโอ๋เจ้ามืดสนิด แทน
เป็นสาเหตุให้กู หมั่นไส้ไอ้มืดยิ่งขึ้นไปอีก
และไม่รู้ว่าเพราะอะไร "ตี๋เล็ก" ก็พาลเหม็นขี้หน้าไอ้มืดไปด้วยเหมือนกัน
และไอ้มืดเอง ก็คงอิจฉา ตี๊เล็กอยู่ไม่น้อยไปกว่ากัน
เวลากุเรียกชื่อตี๋เล็กทีไร ไอ้มืดเป็นต้องวิ่งสู้ฟัด เข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยงกูทุกทีไป
ตัวแม่งไม่ใช่เล็ก ๆ บวกกับโรคหูน้ำหนวกของมัน ส่งกลิ่นหึ่ง ๆ โชยตลบ อบอวล ไปหมด
ใครต่าง ๆ พากันเอือมระอาไอ้มืด *ยกเว้นแม่กู* ที่นับวันจะยิ่งรักยิ่งหลงมันมากขึ้นทุกที
และแม่ก็แต่งตั้ง ตำแหน่งใหม่ให้ตี๋เล็ก คือ "ให้เป็นคนรับใช้ไอ้มืด มหาประลัย" - -*
ตี๋เล็กจำต้องตกกระป๋อง กลายเป็นหมาหัวเน่าสำหรับแม่ไปทันที
ชีวิตกูตอนนี้ก็คงจะเป็นเหมือนเจ้าตี๋เล็ก ..
กลายเป็นหมา...
ซึ่งไม่ใช่แค่หมาธรรมดา แต่เป็นหมาพิเศษ (ใส่ไข่ด้วย 555)
นั่นคือ "หมาหัวเน่า" นั่นเอง
แต่การที่กูเป็นหมา ก้อไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป
ถึงยังไง "หมา" ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์
และถ้าการที่กูจะเป็นเพื่อนที่ดีของใครซักคน แล้วกูจะต้องเป็นหมา
กูก้อจะยอมเป็น "หมา"
แล้วถ้ากูจะต้องเป็นหมาจริงๆ นะ...
ต่อไปนี้กูจะต้องสระผม และอาบน้ำบ่อย ๆ
เพราะกูจะได้ไม่กลายเป็น "หมาหัวเน่า"
เหมือนดังที่กูกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้
"อีจุ๋ม = อีหมาหัวเน่า"
55555555555555555555+
edit @ 7 May 2008 17:48:08 by 21july